ซีรี่ย์ เดอะ สัตว์ (มินวี) #100% (2) สัตว์เลี้ยง

















คิม แทฮยอง คิดว่า เริ่มเหมือนนางในซ่องกกคุณชายผู้ดี มากขึ้นทุกวันแล้วล่ะ....
ก็ดูดิ!!!!

ผมกินข้าว แล้วมาบำเรอคุณ ปาร์ค จีมิน เขา มา8วันแล้วโดยไม่ออกจากห้องเลย เรียกได้ว่าทำกัน จนลืมเดือนลืมตะวันไปแล้ว โลกใบ้ยังเคยมีอยู่รึเปล่า

ก็เล่นอยู่แต่ ในโลกของ 'เรา' ซะขนาดนี้

"อ๊ะ อ๊ะ อืม อ๊ะ จีมิน อ๊ะ อ่า จีมิน อือ งือ"

แทฮยองจิกเล็กที่เริ่มยาวลงบนแผ่นหลังของ ปาร์ค จีมิน จนร่างที่โถมแรงเจ้ามาช่องทางด้านหลัง ร่างผมขยับตามแรงนั้นจนตัวไถไปโขกหัวเตียงแข็งหลายรอบ มากๆ เลย ข่วนหลังจีมิน จนแผลเหวอะ เลยตอนนี้ ถ้าใครเห็นแผ่นหลังจีมินนะ คงตกใจแน่นอน

"แทฮยองครับ อืมมม"

ผมดึงคอที่เส้นเลือดปูดขึ้นมาจนเห็นได้ชัด เข้ามาจูบแบบ ดูดดื่ม ลิ้นสอดหยอกล้อกันในปากก่อนร่างกายเราจะกระตุก เกร็ง ปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่น อัดฉีดเข้ามาในร่างกายของผม ที่บางส่วนไหลเยิ้มออมาเลอะต้นขาข้างใน ส่วนของผมก็ ปลดปล่อยของตัวเองเลอะหน้าท้องที่เริ่มผอมลง เนื่องจาก 'ออกกำลังกาย' หนักไปหน่อย
"แฮ่กๆ"

ใบหน้าเราผลักออก จากกันแต่ริมฝีปาก จีมิน ยังคงคลอเคลียอยู่ตรงใบหน้าไม่ห่าง สองมือของผมประคองใบหน้าจีมิน ขึ้นมาสบตา
"ครับ..."

จีมินซบใบหน้าลง มือของผมแล้วช้อนสายตามิงอย่างออดอ้อน ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัว รีดน้ำรักที่คลั่งค้างข้างในออกช้าๆ แต่ยังไง มันก็เผลอ คราง เสียงเบาหวิว เพราะ มันเสียวเกินไปอยู่ดี
"ผอมลงนะเรา"

แทฮยองไม่พูดเสียที จีมินจึงออกปากพูด แล้วเอามือลูบหน้าท้องแบนราบ ที่เลอะน้ำคลาบขาวขุ่นนั้น เบาๆ แทฮยองที่ใบหน้าเชื่อมน้ำตา กระเด้งตัว กอดคอจีมิน แล้วปล่อยน้ำตาออกมาเงียบๆ ข้างกกหูจีมิน จนไหล่เปียกชื้น
"...ฮึก พอเหอะ จีมิน มันไม่ได้ผลหรอก จีมิน คงต้องแต่งานกับคนที่คู่ควร และ มีทายาทให้ดีกว่าไหม?..."

คิม แทฮยอง พูดออกมาอย่างยากลำบาก แต่ ชัดถ่อย ชัดคำ น้ำตาที่ำหลกลับ พร่ำพรูออกมา จีมินเพียงหลับตาลงแล้วประครอง ศีรษะ ชื้นเหงื่อขึ้นมานั่งบนตักโดย ยังมีส่วนนั้น เชื่อมเราอยู่
"หยุดคิดบ้าๆนะ แทฮยอง....ผมไม่วันปล่อยมือคุณ แม้คุณจะไม่ทายาทให้ผม เพราะ ผมรักคุณ เข้าใจไหม?....ที่รักของผม ไม่ใช่สิ....เจ้าขี้แย่ของผม หืม"

จีมินประคองใบหน้าผม ให้ขึ้นมาจากไหล่กว้าง แล้วจูบลง ซับน้ำตา ผมหลับตาลง จับไหล่นั้นจีมินยึดเอาไว้ ก่อนจะ ค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา
"รักจีมินนะ"

แทฮยองพูดด้วยเสียงน่ารัก น่าแกล้ง ก่อนจะ กดจูบลงบนผิวแก้มนวลของจีมิน ด้วยความรัก มือของเราเคลื่แนประสานเข้าหากัน ก่อนจะรู้ตัวอีกที ก็โดยคร่อมอยู่ใต้ร่างจีมินเสียแล้ว....

"คุณพ่อ ให้เวลาผมไม่ได้เหรอ"

จีมินที่นี่งคุยกับผู้เป็นบิดา ที่ห้องรับแขก โดยจีมิน อยู่ในชุดเรียบร้อย ส่วนแทฮยองก็หลับอยู่บนห้อง เพราะเหนื่อยจากเมื่อคืน กว่าจะนอนก็เกือบเช้า แทฮยองก็ งอแง เพราะ พิษไข้และ เจ็บคอ ต้องลูบหัว ลูบหลังกล่อม อยู่ตั้งนาน กว่าจะยอมหลับ
"พรุ่งนี้ ลูกนายพล ชิน จะมา เธอชื่อ ชิน บียอง เป็นตระกูลเสือสีดำ หายาก"

ผู้เป็นบิดาเพียงจิบกาแฟ ไม่สนใจสิ่งที่ลูกชายขอร้องเท่าไหร่
"แต่ พ่อ...."
"ผู้ชายกับผู้ชายเอากัน ฉันก็สมเพชเวทนาแล้ว ถ้าแกทำงานดูตัวพรุ่งนี้ล่ม ฉันรับรองเลยว่า ไอ้มนุษย์จะไม่ปลอดภัย"

พ่อพูดทิ้งท้ายไว้เท่านั้น ก่อนจะเดินออกไป เหลือดเพียงจีมิน ที่นั่งเครียดอยู่บนโซฟา

"จี..จีมิน...."

เสียงแทฮยองหนิ

ผมหันไปด้านหลัง ที่เห็นแทฮยองเกาะราวบันไดไว้แน่น ใบหน้าสวยซีด ปากบวมเจ่อ ขาสั่นๆ นั้น ทำให้ผมรีบไปประคองแทฮยองลงจากบันได แล้วมานั่งบนโซฟา
"ทำไมลงมาล่ะ บอกให้นอนพักไม่ใช่หรอครับ"

จีมินเกลี่ยปอยผมสีน้ำตาลประกายชมพูของร่างเล็กทัดหู เพราะมันเริ่มยาวแล้ว เล็บนั้นก็เหมือนกัน ยาวแล้ว ข่วนเจ็บ
"ก็มัน...นอนไม่หลับ..."

แทฮยองเอาหัวซบไหลผม แล้วช้อนตามองผม อย่างออดอ้อน จนลืมความเครียดไปหมดสิ้น ก้มลงฟัดแก้มยุ้ยๆนั้น อย่างหมั่นเขี้ยว
"แก้มช้ำหมดแล้ว ไอ้บ้า!"

แทฮยองพูดแง่วๆ เหมือนแมวน้อยขู่ ผมเพียงเอาหัวเล็กนั้น ประคองไว้บนตัก ก่อนก้มลงไปจูบหัวเหม่งใสนั้น

"ที่รัก ผมกลัว..."

แทฮยองเอามือแตะริมฝีปากผมไว้ แล้วคลี่ยิ้มออกมา
"อย้ากลัวอะไรเลย....ถึงคุณจะต้องแต่งงานกับคนอื่นไปจริงๆ ผมก็ยังเป็นของ ปาร์ค จีมิน ลืมไปแล้วหรอ?...."
เหมือนแทฮยองจะรู้ใจ รีบพูดออกมา ก่นเราจะค่อยๆเตลื่อนหน้าเข้าหากันโดยไม่ได้นัดหมาย เพียงแค่ เรา เท่านี้ใครก็ไม่สามารถเอาหัวใจไปได้แล้ว

"ซอลอา"

แทฮยองหมดพลังแล้วจริงๆ นอนร่างกายหมดแรงบนเตียง มีเพียงดวงตาที่ขยับไปรอบๆได้โดยไม่เจ็บ

จีมินก็เข้า บริษัทแต่เช้า ไม่รู้ไปทำไมแต่เช้า.....

"ค่ะ?...มีอะไรหรือค่ะ คุณแทฮยอง"

"ฉันฝากซื้อที่ตรวจครรภ์หน่อยสิ"

"คุณแทฮยองท้องหรือค่ะ โอ้พระ...."
"ไม่ใช่จ้ะ!! แต่จะรอเอามาตรวจ ฉันยังไม่มีท่าทีจะท้องเลย ไม่อาการอะไรบอกเลยว่าท้อง  แค่ อยากเอารองตรวจแค่นั้นจ้ะ"

ผมห้ามปรามเธอท่เตรียมจะวิ่งโล้เต้นดี้ด้า

"อ้อ ได้สิค่ะ แต่มนุษย์ท้องกับ เสืออย่างเราจะดูยากนะค่ะ อาการเหมือนปกติทุกอย่างคะ แต่ แค่กระหายเซ็กส์มากขึ้นเท่านั้นเอง"

แทฮยองฟังแล้ว ถึงกับตกใจ ในใจ(?) แทฮยองไม่ใช่คนชอบเซ็กส์นะ แต่...ไม่รู้สิ ชังเหอะ!!!!
"ยังไงก็ ฝากซื้อด้วย แล้วอย่าบอกใครนะ"
"อ่อได้คะ เที่ยงนี้จะไป ตลาดอยู่พอดี เดี๋ยวแวะร้านยาให้ แล้วรีบบบบบ เอามาให้คุณแมฮยองเลยคะ"
(ว่าไง ที่รัก)
เสียง ปาน์ค จีมินพูดด้วยท่าทางอ่อนนุ่ม เราคอลวิดีโอคุยกัน ผมนอนเอาซบหมอน ส่วนจีมินนั่งอยู่บนชักโครก สงสัยแอบมาคุยในห้องน้ำ
'เหงาใจ ไม่มีใครกอด'
ผมพูดเสียงอ้อน แล้วส่งสายตาเว้าวอนทางโทรศัพท์ จนจีมินขำจนตาหยี
(เดี๊ยวกลับตอนเย็นๆ แล้วรีบกลับไปฟัดให้ตัวช้ำเลยยยย)
จีมินพูด แล้วจุ๊บลงบนหน้จอมือถือหลายๆครั้งตรงตำแหน่ง หน้าผากกับปาก จนผมหัวเราะขำ
'รีบๆกลับมาล่ะ...รออยู่'

วางสายไปแล้ว และ ดีดดิ้นอยู่บนเตียง ทั้งๆที่ยังเจ็บสะโพกอยู่ ผลที่ตามมานั้นแหละ ร้องโอดโอยจนน้ำเล็ด
"ที่ตรวจครรภ์มาแล้วคร้าาา"
ซอลอาเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางยิ้มแย้ม ยื้นที่ตรวจครรภ์ให้ ผมรับเอาไว้ แล้วรีบประคองร่างตัวเองเข้าห้งน้ำ
.... !!!!



2ขีด

น้ำตาเม็ดโต ร่วงหล่นลงพื้น มือบางที่ถือที่ตรวจครรภ์สั่นเทา ใบหน้าสวยยิ้มออกมาทั้งน้ำตา แทฮยองดีใจ ตื้นตันอยู่ในอก ตลอดเวลาที่เราพยายาม อย่างน้อยๆ มันก็ให้ผลตอบแทนขึ้นมาอย่างดี แทฮยองกำลังมีเจ้าตัวเล็ก มาวิ่งโลดแล่น ในบ้านงั้นเหรอ
มือบางจับท้องตัวเองลูบขึ้นลง ด้วยความดีใจก่อน จะรู้ตัวอีกที เสียงรถ ที่ฟังประจำ เมื่อได้ยินจะรู้เลยว่าเป็นใคร.....
"จีมิน..."
แทฮยองรีบเดินออกจากห้องเอาที่ตรวจคนรภ์ไว้ด้านหลังเพื่อเซอร์ไพร์ เช็ดน้ไออกลวงๆ
"จีมินจะ....จ๋า"
ปรายเสียงสั่นเทา เมื่อร่างของจีมิน โดนคนขับรถแบกเข้ามา พร้อมกับหญิงสสวสวย และ ครอบครัวของจีมิน
"ต่อไปนี้ หนูกงจี จะมาอยู่นี้ แทฮยองคงไม่ว่าอะไรนะ"
คุณแม่จีมินพูดแล้ว มองลูกชายตัวเองที่เมาปริ้น เพราะดื่มมาก ที่แทฮยองแบกเอาไว้อยู่
แทฮยองน้ำตานองหน้า ก่อนขะกัดปากเข้าหสกัน พรางพยักหน้าขึ้นลงแบกจีมินที่ กลิ่นเหล้าคลุ้งจมูกขึ้นไป
เรื่องแทฮยองท้อง....คงต้องเก็บไว้ก่อน....









ซารังเฮ!!!!!!

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

รอยยิ้ม 00

คู่รักฮาร์ดคอร์ (กุกวี) # 1

รักไร้เสียงNC​ #1