00 เรียกว่าความรัก
ร้อนเนื้อร้อนตัว ไปหมดเมื่อลมหายใจของ คนรัก ลากผ่านเนื้อตัว ริมฝีปากอันซุกซนนั้นก็เหมือนกันเหมือนอยากแกล้งให้ทรมานให้เล่น เป็นถึงนักรบแล้วยังขี้แกล้งไม่เปลี่ยน ตึก! "ขี้แกล้ง.. อื้อ" ผมพูดเสียงสั่นไหว เมื่อโดนเหวี่ยงลงบนเตียงนอนที่แสนนุ่ม และเมื่อมองคนโดนต่อว่ากลีบไม่สำนึกสักนิด แถมยังยกยิ้มร้ายกาจแบบั้นใส่อีกแต่ก็ไม่วายที่มืออันใหญ่นั่นจะบีบเฟ้นก้นด้วยความชอบใจ "อ้ะ อ่า ท่าน อื้อ" พยายามที่เบี่ยงตัวออกจากการซุกซนของท่านนักรบ เขาเล้าโลมเลียงโคนขาด้านใน แล้วจูบตรงที่ส่วนอ่อนไหวทำเอาขนลุกซู่ และข้านั้นพยายามที่หุบขาเข้า แต่ก็ไม่เป็นผลอะไรมากนักหรอกแถมยังโดนแหกขาให้กว้างกว่าเดิมอีก "อื้อ อึก ขะ... ข้า อ้ะ ม่ะ อื้อ ไหว แฮ่ก" ข้าพูดเสียงกระเส่า เพราะ ท่านนักรบคนรักของข้า กำลังไล่ลิ้นลากผ่าน อย่างหยาบโลนไปเรื่อยๆจนไปถึงช่องท่างรอยจีบหยักที่ปิดสนิท ลิ้นร้อนๆนั้นก็ฉกชิมและหยอกล้อ จิ้มและแหย่เข้าไปช่องทางด้านหลัง มันช่างร้อนลุ่มจนเผลอยกเอวร่อนตามจังหวะนั้น ปากขอข้าก็ช่างมีหน้าที่ ที่ดีเยี่ยมครางกระเส่าจนพูดไม่เป็นภาษาอะไรเลย :จองกุก ช่องทางด้านหลังช่างชวนเย้ายวน...